Jak urządzić trening celności z woreczkami w małym mieszkaniu
· Redakcja gorzowflash.pl
Do domowego treningu celności wystarczą miękkie woreczki, szeroki pojemnik i wolny fragment podłogi. Ustaw cel z dala od szyb i delikatnych przedmiotów, zaznacz miejsce rzutu i zacznij z odległości, z której uczestnik potrafi trafić. W małym mieszkaniu trudność można zwiększać przez zmianę wielkości celu lub zasad punktowania, bez wydłużania toru.
Przygotuj miejsce i miękkie rekwizyty
Wybierz fragment pokoju, w którym można swobodnie wykonać zamach i podejść po woreczki. Usuń z toru krzesła, przewody oraz przedmioty stojące na podłodze. Rzuty kieruj w stronę wolnej przestrzeni, z dala od telewizora, okien i półek. Osoby czekające na swoją kolej powinny pozostawać za rzucającym.
W zabawach domowych używaj miękkich przedmiotów. Woreczek można zastąpić zwiniętą skarpetką albo małym pluszakiem. Do porównywania wyników najlepiej wybrać podobne rekwizyty: zmiana rozmiaru i ciężaru między próbami dokłada kolejną zmienną. Przed zabawą obejrzyj szwy woreczków i odłóż te, z których wysypuje się wypełnienie.
- Kilka miękkich woreczków lub zwiniętych skarpetek.
- Szeroki, stabilny koszyk albo otwarte pudełko jako pierwszy cel.
- Złożony ręcznik jako płaski, miękki cel do kolejnych wariantów.
- Taśma odpowiednia do podłogi, która wyznaczy linię rzutu.
- Kartka i ołówek, jeśli chcecie zapisywać wyniki.
Ustaw jeden cel i dobierz odległość
Na początek wystarczy jeden szeroki cel ustawiony na podłodze. Nie trzeba od razu odmierzać kilku metrów. W opisach zabaw z woreczkami pojawiają się różne dystanse, ale także zasada przybliżania pojemnika, gdy zadanie jest za trudne. W mieszkaniu odległość dopasuj do dostępnego miejsca i pierwszych prób uczestnika.
- Postaw pojemnik tak, żeby nie chwiał się przy trafieniu.
- Zaznacz linię rzutu blisko celu i przygotuj pięć woreczków.
- Wykonaj pięć spokojnych prób, bez przekraczania linii.
- Jeśli większość woreczków nie dolatuje lub omija pojemnik, przysuń linię.
- Jeśli trafienia powtarzają się swobodnie, odsuń linię o niewielki krok.
Przy wspólnej zabawie dziecka i dorosłego można zaznaczyć dwie linie startowe. Każdy rzuca wtedy z odległości dopasowanej do swoich możliwości, a liczba prób pozostaje taka sama. Zapisując wynik, zanotuj również położenie linii. Samo porównanie punktów niewiele mówi, jeśli kolejna runda odbywa się znacznie bliżej celu.
Rzucaj spokojnie i zbieraj woreczki po serii
Propozycja redakcyjna na start to rzut jedną ręką od dołu. Stań wygodnie, spójrz na środek pojemnika i wykonaj niewielki zamach. Spróbuj posłać woreczek łagodnym łukiem. Jeśli przelatuje nad celem, zmniejsz siłę; jeśli ląduje przed nim, zwiększ ją trochę. Przez całą serię zachowaj ten sam sposób rzutu.
Po każdym pudle nie trzeba zmieniać ustawienia. Kilka prób pozwala zauważyć, czy woreczki stale lecą za daleko, za krótko czy w bok. Przy dziecku wystarczy jedna konkretna wskazówka, na przykład prośba o łagodniejszy rzut. Zmiana odległości, celu i techniki jednocześnie utrudnia ustalenie, co pomogło.
Ustalcie, że woreczki zbiera się dopiero po zakończeniu serii. Nikt nie wchodzi przed cel, gdy druga osoba rzuca. Jeśli rekwizyt zatrzyma się pod meblem, przerwijcie zabawę na jego wyjęcie. W niewielkim pokoju spokojna kolejność jest wygodniejsza niż pośpiech i rzucanie kilku osób naraz.
Wybierz prosty sposób liczenia punktów
Najprostsza zasada to jeden punkt za woreczek, który pozostanie w pojemniku. Źródłowy opis rzutu do wiaderka proponuje porównanie wyników po dziesięciu próbach. Przed rozpoczęciem ustalcie, czy odbicie od brzegu zakończone wpadnięciem do środka również liczy się jako trafienie.
- Własny wynik: policz trafienia w dziesięciu rzutach, a w kolejnej rundzie spróbuj poprawić rezultat przy tym samym ustawieniu.
- Dwa cele: szeroki pojemnik daje jeden punkt, mniejszy dwa. Przed rzutem wybierz, do którego celujesz.
- Wspólny wynik: uczestnicy sumują trafienia i próbują osiągnąć uzgodniony cel, na przykład osiem trafień w dwudziestu próbach.
- Miękka wyspa: woreczek leżący w całości na złożonym ręczniku daje dwa punkty, a dotykający jego brzegu jeden.
Utrudniaj zabawę jedną zmianą naraz
Gdy podstawowa wersja staje się łatwa, zwiększ dystans albo zmniejsz cel. Stopniowe odsuwanie kosza pojawia się również w źródłowym opisie zabawy. Jeśli w pokoju brakuje miejsca, pozostaw linię tam, gdzie jest, i wybierz mniejszy pojemnik. Po zmianie zróbcie kilka prób bez punktowania.
Kolejna propozycja redakcyjna to dwa nieruchome cele ustawione obok siebie. Rzucajcie do nich naprzemiennie albo przed każdą próbą wskazujcie wybrany cel. Można też spróbować rzutu drugą ręką, zaczynając ponownie z bliska. Zakończcie po umówionej liczbie rund i schowajcie cały zestaw do pojemnika, żeby łatwo wrócić do zabawy.